เทคโนโลยี Stereolithography (SLA) ถูกนำมาใช้อย่างแพร่หลายในการผลิตชิ้นงานทางทันตกรรมด้วยกระบวนการเติมเนื้อวัสดุ (Additive Manufacturing) เนื่องจากมีความแม่นยำทางมิติสูง ผิวชิ้นงานเรียบเนียน และสามารถขึ้นรูปชิ้นงานที่มีรูปทรงซับซ้อนเฉพาะบุคคลได้ อย่างไรก็ตาม ประสิทธิภาพของชิ้นงานทางทันตกรรมที่ผลิตด้วยเทคโนโลยี SLA นั้นได้รับอิทธิพลอย่างมากจากพารามิเตอร์ในการพิมพ์ โดยเฉพาะความหนาของชั้นวัสดุ (Layer thickness) และทิศทางการจัดวางชิ้นงาน (Build orientation) งานวิจัยนี้ศึกษาผลกระทบของความหนาของชั้นวัสดุและทิศทางการจัดวางชิ้นงานที่มีต่อประสิทธิภาพการพิมพ์ ความแม่นยำทางมิติ และคุณสมบัติทางกลภายใต้แรงดึงของวัสดุเรซินสำหรับงานทันตกรรมที่ผลิตด้วยเทคโนโลยี SLA โดยมีการพิมพ์ชิ้นงานทดสอบแรงดึงด้วยความหนาของชั้นวัสดุ 3 ระดับ คือ 25, 50 และ 100 ไมโครเมตร (µm) ร่วมกับทิศทางการจัดวางชิ้นงาน 3 รูปแบบ ได้แก่ แนวตั้งฉาก แนวตั้ง และแนวนอน จากนั้นจึงประเมินผลในด้านระยะเวลาที่ใช้ในการพิมพ์ ปริมาณเรซินที่ใช้ ความคลาดเคลื่อนทางมิติ ค่าความต้านทานแรงดึงสูงสุด (Ultimate Tensile Strength - UTS) และค่าโมดูลัสของยัง (Young’s modulus) ผลการศึกษาพบว่าการลดความหนาของชั้นวัสดุส่งผลให้ระยะเวลาในการพิมพ์เพิ่มขึ้น เนื่องจากจำนวนชั้นที่ต้องพิมพ์มีมากขึ้นและต้องผ่านรอบการบ่ม (Curing) และการแยกชิ้นงานออกจากฐานพิมพ์ (Separation) ซ้ำหลายครั้ง ในขณะที่ปริมาณเรซินที่ใช้จะขึ้นอยู่กับทิศทางการจัดวางชิ้นงานและโครงสร้างรองรับ (Support structure) เป็นหลัก สำหรับความแม่นยำทางมิตินั้นพบว่าขึ้นอยู่กับทิศทางการจัดวาง โดยชิ้นงานที่พิมพ์ในแนวตั้งจะมีความคลาดเคลื่อนในส่วนของความกว้างสูงกว่า ส่วนชิ้นงานที่พิมพ์ในแนวนอนจะมีความคลาดเคลื่อนในส่วนของความหนาสูงกว่า ในด้านคุณสมบัติทางกลภายใต้แรงดึง พบว่าชิ้นงานที่พิมพ์ด้วยความหนาของชั้นวัสดุ 50 ไมโครเมตรในแนวตั้งให้ค่าความแข็งแรงและความแข็งเกร็ง (Stiffness) สูงที่สุด โดยมีค่า UTS อยู่ที่ 60.42 N/mm² และค่าโมดูลัสของยังอยู่ที่ 818.04 N/mm² ซึ่งเป็นผลมาจากการถ่ายโอนแรงดึงที่มีประสิทธิภาพมากขึ้นตามแนวทิศทางของการรับแรง โดยสรุปแล้ว ความหนาของชั้นวัสดุระดับ 100 ไมโครเมตรมีความเหมาะสมสำหรับการลดระยะเวลาในการพิมพ์ ในขณะที่การพิมพ์ด้วยความหนาของชั้นวัสดุ 50 ไมโครเมตรในแนวตั้งเป็นทางเลือกที่แนะนำสำหรับการเพิ่มความแข็งแรงและความแข็งเกร็งให้กับชิ้นงานเรซินทางทันตกรรมที่ผลิตด้วยเทคโนโลยี SLA

บทความนี้นำเสนอการควบคุมแหล่งจ่ายกระแสสลับชนิดหนึ่งเฟส โดยประยุกต์ใช้วงจรแปลงหลายระดับแบบ NPC (Neutral-Point-Clamped) เพื่อควบคุมระดับกระแสสลับในช่วง 0-3,000 แอมแปร์ โดยข้อดีของวงจรแปลงหลายระดับ ได้แก่ ค่าความเพี้ยนของสัญญาณต่ำ การรบกวนทางแม่เหล็กไฟฟ้าน้อย และกำลังสูญเสียในสวิตช์ต่ำงานวิจัยนี้จึงนำวงจรแปลงหลายระดับมาประยุกต์ใช้ในการควบคุมกระแสสลับ เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพของระบบ โดยเลือกใช้โครงสร้างแบบ NPC ชนิด 3 ระดับ ซึ่งมีความซับซ้อนไม่สูง และนำมาต่อแบบวงจรเต็มบริดจ์ ทำให้สามารถสร้างแรงดันเอาต์พุตได้ถึง 5 ระดับ การควบคุมกระแสแบบลูปปิดใช้ตัวควบคุม PI เพื่อรักษาค่ากระแสให้คงที่ และสามารถปรับความถี่ของสัญญาณกระแสได้ในช่วง 40-65 เฮิรตซ์