งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์การวิจัยเพื่อ (1) ศึกษาลักษณะองค์ความรู้ในการจัดการเรียนการสอนที่ได้จากวิทยานิพนธ์ของประเทศไทย และ (2) เพื่อวิเคราะห์รูปแบบพัฒนาการองค์ความรู้ในการจัดการเรียนการสอนที่ได้จากวิทยานิพนธ์ของประเทศไทยในช่วงปีการศึกษา 2553–2562 แหล่งข้อมูลในการวิจัยนี้คือวิทยานิพนธ์สาขาวิชาหลักสูตรและการสอนของคณะครุศาสตร์และคณะศึกษาในระดับบัณฑิตศึกษา ทั้งระดับปริญญาเอกและปริญญาโทของประเทศไทยที่เผยแพร่ในฐานข้อมูลช่วงปีการศึกษา 2553–2562 และเป็นวิทยานิพนธ์ภาษาไทยเท่านั้น จำนวนรวมทั้งสิ้น 4,370 ฉบับ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการทำเหมืองข้อมูลและการวิเคราะห์บรรณมิติ ผลการวิจัยพบว่า (1) มหาวิทยาลัยทั้งสี่กลุ่มส่วนใหญ่เน้นการวิจัยเชิงทดลอง โดยตัวอย่างวิจัยเป็นครูและนักเรียนที่เป็นผู้เล่นหลักในการเรียนการสอน การออกแบบการวัดส่วนใหญ่มหาวิทยาลัยทุกกลุ่มเลือกศึกษาตัวแปรผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน ความคิดเห็น ความพึงพอใจ และเจตคติ แต่ศึกษาตัวแปรทักษะและความสามารถจำนวนน้อยมาก วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา สถิติทดสอบที และค่าประสิทธิภาพ E1/E2 อีกทั้งพบการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยการวิเคราะห์เนื้อหาและการตีความมาช่วยอธิบายคำถามวิจัยเพิ่มมากขึ้น ในส่วนของการออกแบบนวัตกรรมทางการศึกษา มหาวิทยาลัยทั้งสี่กลุ่มเลือกพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้มากที่สุด และ (2) มหาวิทยาลัยทั้งสี่กลุ่มมีพัฒนาการองค์ความรู้ในการจัดการเรียนการสอนที่สังเกตเห็นได้ไม่โดดเด่นมากเท่าที่ควร ทั้งการออกแบบการวิจัย การออกแบบการวัด การออกแบบการวิเคราะห์ข้อมูล และการออกแบบนวัตกรรมทางการศึกษา โดยผู้ได้รับประโยชน์ส่วนใหญ่ยังคงเป็นผู้เล่นหลักในการเรียนการสอน คือ ครู นักเรียน ผู้บริหาร และนักการศึกษา นอกจากนี้ มหาวิทยาลัยเปิดและมหาวิทยาลัยราชภัฏจะเน้นผู้ได้รับประโยชน์โดยอ้อม เช่น ชุมชนและท้องถิ่น