การศึกษาวิจัยเชิงเอกสารนี้มีวัตถุประสงค์หลักเพื่อศึกษาการยกระดับการจัดการเรียนการสอนภาษาอังกฤษในมหาวิทยาลัยไทย โดยมุ่งเน้นการบูรณาการแนวทางการเรียนรู้ภาษาด้วยเทคโนโลยีดิจิทัลและนโยบายสนับสนุนที่เกี่ยวข้อง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การศึกษานี้มุ่งสำรวจบทบาทของโปรแกรมการเรียนรู้ภาษาโดยใช้คอมพิวเตอร์ช่วย (Computer-Assisted Language Learning: CALL) กิจกรรมการเรียนรู้ภาษาโดยใช้อุปกรณ์เคลื่อนที่ช่วย (Mobile-Assisted Language Learning: MALL) และแพลตฟอร์มการเรียนรู้ภาษาออนไลน์ ในการส่งเสริมความสามารถทางภาษา เพิ่มการมีส่วนร่วมและแรงจูงใจของผู้เรียน เปิดโอกาสให้ผู้เรียนเข้าถึงแหล่งข้อมูลภาษาที่ใช้จริง สนับสนุนการเรียนรู้ที่ตอบสนองต่อความต้องการเฉพาะบุคคล เอื้อต่อการเรียนรู้แบบร่วมมือ ตลอดจนส่งเสริมการพัฒนาวิชาชีพของผู้สอน อย่างไรก็ตาม การนำแนวทางการเรียนรู้ภาษาด้วยเทคโนโลยีดิจิทัลดังกล่าวไปใช้และบูรณาการในการจัดการเรียนการสอนยังเผชิญกับความท้าทายหลายประการ ได้แก่ ข้อจำกัดด้านโครงสร้างพื้นฐาน ช่องว่างด้านความรู้และทักษะดิจิทัล การต่อต้านหรือความไม่พร้อมต่อการปรับเปลี่ยนแนวทางการสอน โอกาสในการใช้ภาษาอังกฤษนอกห้องเรียนที่มีจำกัด ข้อจำกัดด้านงบประมาณและทรัพยากร ปัจจัยทางวัฒนธรรม ตลอดจนการขาดการสนับสนุนจากสถาบันและกรอบนโยบายที่เพียงพอ เพื่อรับมือกับความท้าทายดังกล่าว การศึกษานี้เน้นย้ำถึงความจำเป็นที่นโยบายระดับสถาบันควรให้ความสำคัญกับองค์ประกอบสำคัญหลายประการ ได้แก่ การกำหนดเป้าหมายและวัตถุประสงค์ที่ชัดเจนและสอดคล้องกับเป้าหมายทางการศึกษา การจัดให้มีโครงสร้างพื้นฐานที่เพียงพอเพื่อให้ผู้เรียนสามารถเข้าถึงทรัพยากรที่จำเป็นได้อย่างทั่วถึง การจัดโอกาสในการพัฒนาวิชาชีพอย่างต่อเนื่องสำหรับผู้สอนและบุคลากร การบูรณาการเทคโนโลยีดิจิทัลเข้ากับหลักสูตรเพื่อเสริมสร้างทักษะทางภาษา ตลอดจนการสร้างสภาพแวดล้อมการเรียนรู้ที่เอื้อต่อการทดลอง การแลกเปลี่ยนเรียนรู้ และการทำงานร่วมกัน ผลที่คาดว่าจะได้รับจากการศึกษานี้ ได้แก่ การยกระดับผลลัพธ์ด้านการจัดการเรียนการสอนภาษาอังกฤษ การส่งเสริมความเสมอภาคในการเข้าถึงทรัพยากรการเรียนรู้ภาษา การสนับสนุนการกำหนดนโยบายบนพื้นฐานของข้อมูลและหลักฐาน การส่งเสริมการเติบโตทางวิชาชีพของผู้สอน การเพิ่มการมีส่วนร่วมและแรงจูงใจของผู้เรียน การเสริมสร้างขีดความสามารถในการแข่งขันทั้งในระดับภูมิภาคและระดับโลก การเพิ่มศักยภาพในการมีงานทำของผู้เรียน ตลอดจนการส่งเสริมความก้าวหน้าด้านการวิจัยและนวัตกรรม

สถาบันอุดมศึกษาโดยทั่วไปใช้ทั้งการจัดการเรียนการสอนแบบบรรยายและการจัดการเรียนการสอนแบบโครงงาน การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาว่าลักษณะใดของสภาพแวดล้อมการจัดการเรียนการสอนแบบบรรยายและแบบโครงงานที่มีส่วนส่งเสริมแนวทางการเรียนรู้แบบเชิงลึก (deep approach) และแนวทางการเรียนรู้แบบผิวเผิน (surface approach) ของนักศึกษา ผู้วิจัยเก็บรวบรวมและเปรียบเทียบข้อมูลจากแบบสำรวจของนักศึกษาระดับปริญญาตรีที่เรียนรายวิชาวิศวกรรมโยธา โดยแบ่งเป็นกลุ่มที่ได้รับการจัดการเรียนการสอนแบบบรรยาย จำนวน 181 คน และกลุ่มที่ได้รับการจัดการเรียนการสอนแบบโครงงาน จำนวน 142 คน การวิเคราะห์ข้อมูลดำเนินการโดยควบคุมอิทธิพลของการมุ่งเป้าหมายด้านแรงจูงใจของนักศึกษา ผลการศึกษาพบความสัมพันธ์ทางบวกระหว่างการเรียนรู้เชิงลึกกับระดับของวัฒนธรรมการสืบเสาะหาความรู้และการมีส่วนร่วมของนักศึกษาในชั้นเรียนที่ใช้การจัดการเรียนการสอนแบบโครงงาน นอกจากนี้ ระดับการมุ่งเน้นงานที่สูงขึ้นในชั้นเรียนแบบโครงงานมีความสัมพันธ์ในทิศทางตรงกันข้ามกับแนวทางการเรียนรู้แบบผิวเผิน ผลการศึกษาชี้ให้เห็นถึงคุณค่าของบรรยากาศการเรียนรู้ที่ส่งเสริมการสืบเสาะหาความรู้และการมีส่วนร่วมต่อแนวทางการเรียนรู้ของนักศึกษา รวมถึงนัยต่อการออกแบบหลักสูตรและการจัดการเรียนการสอนแบบโครงงานและแบบบรรยาย